Home » Miel-Emile (2019)

Miel-Emile (2019)

Miel-Emile gaat over een zoon uit een kinderrijke familie uit Vlaanderen die na de tweede wereldoorlog naar de Pyreneeën in Zuid-Frankrijk vertrekt, om daar het paradijs te omarmen. De dictatoriale, gelovige vader heeft daar een berg gekocht. Via een monologue intérieur van Miel, de nu bijna tachtigjarige zoon, vernemen we de gevolgen van dat avontuur en krijgen we tegelijkertijd een inkijk in zijn privé leven van nu. In de brieven van de moeder van Miel, wordt het romantische idee van het leven aldaar verbrijzeld door haar woorden

Miel-Emile ging op 27 januari 2019 in wereldpremière op het International Film Festival Rotterdam. Een verslag van de avond en alle bevestigde speeldata vindt u bij Nieuws.

Het IFFR over Miel-Emile: “Poetisch, geduldig en liefdevol filmessay over de bijna 80-jarige Emile, die terugkijkt op zijn wonderlijke jeugd in de Franse Pyreneeën”

Het NRC Handelsblad over Miel-Emile: ” ★★★★ Een filmisch beeldhouwwerk van tijd en leven.”

De Volkskrant over Miel-Emile: “★★★ Een schitterende verbeelding van het einde van een leven”

Het Parool over Miel-Emile: “Miel-Emile schetst hartverscheurend beeld van verwaarlozing (…) een prachtfilm”

Movie Machine: “De film schept een ruimte waarin voelbaar en zichtbaar wordt dat Miel, de geschiedenis en de plek overlappen”

De Filmkrant: “persoonlijke, geduldig observerende stijl (…) de intimiteit die de lens probeert te geven”

 

 

 

PyreneeënLedjaar van Houten, auteur
“De film schept een ruimte waarin voelbaar en zichtbaar wordt dat Miel, de geschiedenis en de plek overlappen. Het is zoals Miel zelf zegt: op sommige momenten krijgt alles in het universum een persoonlijke lading of kan, omgekeerd gezegd, alles zich in een persoon samenballen en voelt diegene een wolk die hij ziet bewegen in de wind, bewegen in zijn hart.” Lees hier de hele tekst.       

Editorial IFFR
De Nederlandse kunstenaar Pierre Raaijmakers kocht na de Tweede Wereldoorlog een huis in de Franse Pyreneeën, waar hij met zijn Vlaamse vrouw ging wonen. Twaalf kinderen telde het gezin; over de oudste zoon maakte Peter van Houten de film La vie de Jean-Marie, in 2015 een publiekslieveling op IFFR. Nadat hij zes jaar met Jean-Marie had opgetrokken, richtte Van Houten zijn camera op diens broer Emile. Ook hij woont nog altijd bij de berg Cabrils. Emile, ook wel Miel genoemd, had van alle kinderen misschien wel het meest last van zijn dictatoriale vader. Op zijn geheel eigen, uiterst geduldige en liefdevolle manier laat Van Houten de filosofisch ingestelde, bijna 80-jarige Emile zijn verhaal doen. Eén ding weet Emile zeker: zonder zijn moeder was zijn jeugd de hel op aarde geweest. De brieven van zijn moeder, in de film voorgelezen door een kleindochter, geven een inkijkje in een akelig armoedig, emotioneel kil bestaan. 

Interview en recensie Filmkrant april 2019 
“Jarenlang werkte onafhankelijk cineast Peter van Houten in eenzaamheid aan Miel-Emile. Een mysterieus, maar hartverscheurend eerbetoon aan de tachtigjarige Miel Raaijmakers.” Lees hier het interview en de recensie; deel 1 en deel 2.

“Er schuilt ook iets van liefde of vriendschap in de beelden. Hier nog meer dan in zijn vorige film. In de manier waarop Miel lange tijd niks hoeft te zeggen, in de intimiteit die de lens probeert te geven als hij zijn ideeën over het bestaan vertelt.”